Winkelwagen
Artikelen - €

Waarom je je echt moet overgeven aan Lanny

Door Richard Nagel



Lanny, de nieuwe roman van Max Porter, begint nogal vreemd. Iets of iemand 
met de naam Dode Papa Scheurwortel woont in een dorp dichtbij Londen. Hij, zij of het verandert in een badkuip, hoest een petfles op en wil dingen doodmaken, waardoor hij maar gaat zingen. Ik denk niet dat ik de enige ben die tijdens het lezen van de eerste pagina’s niet helemaal wist waar dit heen gaat. Door die rarigheden blijf je wel lezen. En dat is maar goed ook.

Het blijkt dat Dode Papa Scheurwortel een figuur is uit versjes om kinderen braaf te laten zijn: 'Zeg je gebedje en wees gedwee, of Dode Papa Scheurwortel neemt je mee.'
Het mystieke figuur leeft al eeuwen in het dorp en waar hij het gelukkigst van wordt is het afluisteren van de bewoners.

De flarden die hij daarvan opvangt, geeft Porter stilistisch mooi weer in de vorm van krullende, verspringende en afgekapte citaten. Naar één bewoner in het bijzonder luistert hij het liefst. Dat is Lanny, die samen met zijn moeder Jolie en vader Robert vanuit Londen in het rustige dorp is komen wonen. Lanny is een dromer. Een echte creatieveling. Voor de term excentriekeling is hij misschien wat te jong, maar hij is het wel degelijk.

Dat geldt ook voor Maffe Pete, een redelijk beroemde kunstenaar die als verschoppeling in het plaatsje woont. De twee raken al snel bevriend tijdens de tekenlessen die Pete aan Lanny geeft. Als Lanny plotseling verdwijnt, hebben de dorpelingen geen bewijs nodig. Zij weten zeker dat het Pete moet zijn. Ook moeder Jolie moet het ontgelden door haar vreemde naam, ijdele trekjes en door de thriller waar ze aan werkt. Dode Papa Scheurwortel kan het niet geweest zijn. Dat is immers een sprookjesfiguur.

Na de verdwijning leren we het dorp beter kennen. Porter springt van de ene dorpsgenoot naar de ander en geeft zo een dwarsdoorsnede van een kleine samenleving. Zoals we van hem kennen in zijn debuut 'Verdriet is het ding met veren', gebruikt de schrijver dromerige beeldspraak en dichterlijke zinnen. Hoe modern ook, dit boek heeft veel weg van de oud-Engelse sprookjes die zich op het platteland afspelen.

Soms zul je de draad verliezen bij het lezen van deze roman, maar het is de moeite waard die dan zo snel mogelijk weer op te pakken.

Charlie Roucha

Social Media & Marketing Specialist