Winkelwagen
Artikelen - €

De vijf favorieten van Bram de Ridder



Een tijdje terug kwam Bram de Ridder bij ons op bezoek met zijn prachtige boek Andere Kamers. Hij las een paar verhalen voor en tussendoor kwam Margot Stam naast hem zitten om wat liedjes te zingen. Naderhand hebben we hem natuurlijk ook om zijn vijf favoriete boeken gevraagd:

 

 


Demian - Hermann Hesse

Demian is het enige boek dat ik meer dan twee keer heb gelezen en dat ik vermoedelijk nog wel met enige regelmaat zal herlezen. Het is een coming-of-age roman met invloeden uit het boeddhisme en ook uit het psychoanalytisch denken en het is met voorsprong het boek dat mij het meest getroost heeft van alle boeken die ik las. Je hoeft overigens niet heel verdrietig te zijn om toch door dit boek getroost te worden. In Demian wordt een eenzaamheid beschreven waarvan ik denk dat deze uiteindelijk fundamenteel menselijk is, al is deze gelukkig niet op elk moment even pijnlijk voelbaar. Hermann Hesse beschrijft de eenzaamheid en de worsteling daarmee op een manier - en dat is het troostrijke - dat de worsteling dragelijk en zelfs zinvol wordt.


Het moest maar eens gaan sneeuwen - Tjitske Jansen

Deze dichtbundel zit vaak, samen met Demian overigens, in mijn rugzak als ik naar het buitenland ga of in het binnenland even weg ben. Misschien wel vanwege een zelfde reden. Er gaat iets troostrijks vanuit en blijkbaar vind ik het prettig om als ik weg ga iets troostrijks – je kunt immers je gemoed nooit volledig sturen – mee te nemen. De taal in deze debuutbundel is fris en de melancholie is overal. ‘Liefste’ is mijn favoriete gedicht, dit begint met de prachtige strofe: op deze dag zo grijs als haring schrijf ik je een brief waarin het waait.


This is water - David Foster Wallace

Dit boekje bevat de toespraak die David Foster Wallace in 2005 hield tijdens een afstudeerceremonie van het Kenyon College in Ohio. Het is een speech over (zelf)bewust en meevoelend leven en over de verleiding om toe te geven aan oppervlakkigheid en egocentrische onverschilligheid. De taal is kaal, doeltreffend en ontroerend en de inhoud is doorvoeld, en wrang in de wetenschap van zijn zelfmoord drie jaar later. De kracht van de speech zit wat mij betreft in wat hij zelf aan het eind van de speech ook stelt: ‘voor zover ik het zie is het de waarheid waaruit een heleboel retorisch geleuter is weggesneden’.


De stille kracht - Louis Couperus

Mogelijk heeft het feit dat ik dit boek graag opneem in deze lijst, te maken met mijn leeservaring van dit boek. Ik las dit boek, dat zich afspeelt in het gekoloniseerde Nederlands-Indië, toen ik zelf in Indonesië was, tijdens de vele tropische buien. De taal kan inmiddels weliswaar wat gedateerd overkomen maar de lange, rijke, beeldende zinnen hadden op mij een bedwelmende werking. Ik rook, hoorde, proefde, zag en voelde het klamme Indonesië. Maar goed, ik was er dan ook. Inhoudelijk was ik met name onder de indruk van de manier waarop Couperus het verhaal zowel maatschappijkritische als psychologische diepgang geeft. De vele intermenselijke intriges vinden plaats in een bezet land dat voor de hoofdpersonages allengs onbegrijpelijker en daarmee angstaanjagender wordt, vanuit een onvermogen, inherent aan het ‘bezetten’ van een land, zich er werkelijk mee te verbinden.


I know why the caged birds sing - Maya Angelou

Dit boek heb ik recent gelezen en zit vers in mijn geheugen. Het is het eerste deel van autobiografische reeks waarin Maya Angelou vertelt over haar jeugd in het zuiden van de Verenigde Staten waarin rassenscheiding het dagelijks leven determineerde. De taal van Maya Angelou is beeldend, poëtisch en verbazingwekkend opgewekt. Het boek laat je als lezer meevoelen met hoe het is als onrechtvaardigheid zo alomtegenwoordig is dat het normaal voelt om vanwege je huidskleur genoegen te nemen met kruimels of met minder. Inzichtelijk worden ook de dromen, frustraties, verlangens en verbetenheid die vervolgens op iets latere leeftijd haar ontwikkeling vormgeven. Ik lees het boek overigens ook als zeer actuele waarschuwing ten aanzien van de pijn, de littekens en de polarisering waar generaties mensen mee worden opgezadeld wanneer ongelijkheid op basis van huidskleur, geloof, geaardheid of afkomst wordt geïnstitutionaliseerd.

Richard N.

Boekspecialist